ŚREDNIOWIECZE

BRANLE
Tańce te, zanim w XVI wieku trafiły na dwory francuskie i zostały opisane w traktatach (większość prezentowanych przez nas branli pochodzi z "Orchesographie" Thoinota Arbeau, 1588), już w średniowieczu tańczone były na wsiach. Nazwy branli pochodzą najczęściej od regionów, w których były tańczone (np. "Branle de Champagne"), od zawodów ludzi, którzy pierwotnie je tańczyli (np. "Branle des Lavandieres"), lub od charakterystycznych figur wykonywanych w tańcu (np. "Branle de Pois" - "Groszki", "Branle des Chevaux" - "Koniki").
Branle tańczone są najczęściej w kręgu; żywe, skoczne, pozostawiające miejsce na improwizację, najlepiej wyglądają, gdy wykonuje je duża grupa osób.

RENESANS

Duża część tańców, które prezentujemy, to tańce XVI-wieczne, tańczone na dworach włoskich. Ich choreografie opisane są w traktatach ówczesnych mistrzów tańca, Fabritio Caroso ("Il ballarino" 1581, "Nobilita di dame" 1600) i Cesare Negri ("Le Gratie d'Amore" 1602, "Nuove Inventioni Di Balli" 1604).
W repertuarze naszym mamy tańce bardzo różnodne: wykonywane z pochodniami ("Sei Cavalieri") i z kwiatami ("Ballo del Fiore"), opowiadające o uczuciach tańczących ("Contentezza d'Amore", "Bizzaria d'Amore", "Furioso"), żywe, pełne ekspresji ("Spagnoletta" - taniec hiszpański) i spokojne, dostojne ("Bassa Pompilia"), takie, które wymagają by tańczyło je wiele osób ("Passamezzo", "Barriera Nuova") i takie, które mogą być wykonywane przez jedną parę ("Laura Suave", "Villanella").

PAWANY I GAJARDY
Niezwykle popularne na dworach europejskich XVI wieku, pawany były czymś więcej niż tylko tańcem. Rozpoczynały się od nich bale, służyły też temu, by tańczący mogli zaprezentować się przed innymi. Tańczyli je wszyscy - krok pawany jest prosty, wolny i dostojny. Pawany tańczono w parach, niekoniecznie mieszanych (często parę stanowiły dwie kobiety). Znane są pawany włoskie, francuskie, hiszpańskie.
Tradycyjnie po wolnej, chodzonej pawanie następowała szybka i skoczna gajarda, będąca popisem młodych tancerzy. Wykonywana była w parach lub pojedynczo. Częściej tańczyli ją młodzi mężczyźni.

BAROK

Alta Danza prezentuje także tańce z okresu baroku. Przede wszystkim są to kontredanse, tańczone w Anglii od renesansu aż po koniec wieku XVIII, zarówno na zabawach wiejskich, jak i na eleganckich balach. Swoją popularność niewątpliwie zawdzięczały stosunkowo prostym krokom urozmaiconym licznymi figurami i żywej, wesołej muzyce. Dzięki traktatowi Johna Playforda "The English Dancing Master" (pierwsze wydanie 1651) w XVII wieku kontredanse stały się popularne także w innych krajach Europy.
Oprócz typowych kontredansów, takich jak "Upon A Summer's Day", "Child Growth", wykonujemy też tańce barokowe różniące się od kontredansów spokojniejszą muzyką oraz trudnym, baletowym krokiem ("Prince George's Birthday", "Hole In the Wall").